het overkomt je… de oude overtuiging en overlevingsprogramma

De oude overtuiging met het daarbij behorende overlevingsprogramma

Soms ineens gebeurt er iets waardoor je terecht komt in een stroom van gedachten die in je hoofd maar blijven doorgaan. Je wordt overspoelt door gevoelens waarover je, zoals het lijkt, geen controle hebt. Je wordt als het ware meegenomen in die stroom van gedachten en gevoelens. Ergens ben je ervan bewust dat het niet helemaal past bij datgene wat werkelijk gebeurt, maar de stroom gaat zo snel en de gevoelens zijn zo aanwezig, dat het lastig is om daarbij stil te blijven staan, het overkomt je…. Jouw oude overtuiging met het daarbij behorende overlevingsprogramma is gestart.

Mij gebeurt dat ook zo nu en dan. Ik ervaar op dat moment totaal geen energie. Ik heb geen zin om op te staan, werkzaamheden blijven liggen, ik spreek niet meer af. Datgene wat ik doe gaat niet van harte, alles lijkt tegen te zitten. Het ligt dan natuurlijk aan iedereen en alles in mijn omgeving, niemand doet iets goed, het gaat allemaal niet op mijn manier. Mijn compassie voor de ander is dan ook ver te zoeken.
Mijn lichaam werkt op zo’n moment ook niet mee: schouders doen pijn, mijn rug is stijf, een vervelende hoofdpijn komt op en het voelt alsof ik elk moment wel kan huilen.

Wanneer het wel lukt om even stil te kunnen staan bij mijn gedachten, dan hoor ik alleen maar: “waarom overkomt mij dit?”, “ze zien mij niet staan”, “ik ben niet belangrijk genoeg” en ga zo maar door. Vervolgens ga ik dan ook nog piekeren en vraag ik mij af waarom ik hierin ben terecht gekomen. Wat heb ik (nu weer) niet goed gedaan?

Maar in plaats dat er meer bewustzijn komt, wordt het alleen maar ingewikkelder.

 

 

Inmiddels kijk ik door een bril van : “ik ben het niet waard”

en kan alleen nog maar vanuit deze overtuiging denken, voelen en handelen.

 

Hoe ontstaat zo’n situatie?

Die ene gebeurtenis heeft een oude overtuiging weer doen herleven waardoor je door die niet realistische bril de wereld om jouw heen en ook de wereld binnen in jouw bekijkt. Dat maakt dan ook dat een oude film gaat draaien, oftewel een oud programma wordt in werking gezet. Je overlevingsprogramma. En ondanks dat dat oude programma niet meer van toepassing is en dat die oude patronen in het hier en nu niet meer kloppend zijn, voelt het wel als de waarheid. Je bent je er niet van bewust dat er een oude film draait.

Hoe werkt dat dan?

Net zoals bij een echte film: je zet de film aan en hij gaat draaien. Tijdens het beleven van deze oude film wordt ook automatisch jouw overlevingsprogramma opgestart. Dit is het programma die je hebt ontwikkeld als reactie op pijn die je hebt ervaren als kind. Als reactie op het niet gezien worden, in diegene wie je werkelijk was. En die oude pijn voelt als levensecht, het voelt als de pijn van nu.

Eigenlijk reageer je en voel je je net zoals dat kleine meisje of jongetje van vroeger. Dat kleine kind wou het zo graag goed doen. Je ging gewenst gedrag vertonen om te krijgen wat je nodig had. Je verdween in de behoeften van een ander. Want als degene die voor jou belangrijk is, tevreden is, dan krijg je de liefde en erkenning die je nodig hebt. Dat is de aanname van het kind, maar die klopt natuurlijk niet. Het is een valse hoop die jouw levensenergie ontneemt en je levensgeluk kost. Meer lezen over het Innerlijk kindwerk (primal rebirth therapie)

Is het alleen dan die ene gebeurtenis?

Vaak gebeuren er vooraf een aantal kleinere gebeurtenissen en is daarin een patroon te ontdekken. Je hebt bijvoorbeeld niet je intuïtie gevolgd, je hebt te vaak ja gezegd terwijl je liever nee had willen zeggen. Je bent veel te druk geweest waardoor er minder tijd was voor ontspannende bezigheden. Een ander gaf je meer aandacht, omdat die het zo nodig had, terwijl je jezelf op de tweede plaats hebt gezet. Oftewel je verdwijnt weer in de behoeften van de ander.

Verlies van jezelf

Het nadeel van moeten voldoen aan datgene wat de ander jou opdraagt, is dat je je oorspronkelijke zelf, jouw eigenheid verliest. Jij als kind moest wel, als kind ben je totaal afhankelijk, en doe je er alles voor om erbij te horen. Als het kind moet kiezen tussen zijn eigenheid of de liefde voor bijvoorbeeld zijn ouders, dan kiest het voor de liefde.
Het kind in jou kan niet anders. Het moet zichzelf wel verraden. Meer over het innerlijk kind: Het innerlijk kind, wat is dat nou eigenlijk.

 

De oude overtuiging met het daarbij behorende overlevingsprogramma is in werking gezet.

 

Hoe start je dan een nieuwe film, hoe kun je dit doorbreken?

Allereerst is er bewustwording nodig. Welke gebeurtenis(en) en welke situatie(s) vonden plaats zodat die oude film ging draaien? En welke oude overtuiging komt dan boven? En wat is dan jouw automatische reactie hierop?
Als je dit helder hebt kun je de pijn die dat teweeg brengt voelen. En wellicht daaronder nog de pijn van het kind die zich zo alleen en onveilig heeft gevoeld. Dat kind dat niet anders kon dan zichzelf verraden. Dat kind dat totaal afhankelijk was van zijn of haar omgeving.

Door dit te zien, te erkennen, te voelen en toe te staan, door het kind als het ware bij de hand te nemen en duidelijk te maken dat er nu iemand is, kun je de oude film laten stoppen. Automatisch wordt er dan een nieuwe film gestart. Als volwassene die het kind bij de hand heeft genomen kun je dan beoordelen: zijn deze strategieën en overtuigingen nu nog nodig? Klopt dat nog? Wat kan ik nu wel, wat ik toen niet kon? Je hoeft niets te veranderen, je hebt nu, als volwassene, een keuze. Het wordt nu helder wat je als reactie op die ene gebeurtenis kunt doen, welke stappen je kunt ondernemen.

Hoe werkt dat bij jou?

Ik hoor vaak in mijn omgeving en praktijk vergelijkbare situaties. Situaties in het hier en nu waarmee we allemaal te maken hebben. Misschien is het bovenstaande voor jou ook herkenbaar of herken je gedeeltes van het verhaal, wellicht in een ander context.
Wanneer gaat bij jou die oude film draaien? Wanneer wordt jouw oude overlevingsprogramma opgestart? Aan wie of wat ben jij op dat moment loyaal en wat ligt er onder die oude pijn dat gezien en geheeld wil worden?

Innerlijk kind therapie: volwassen? kind?

Volwassen? Kind? 

De volwassene in innerlijk kind therapie.  

 

 

volwassene en kind, innerlijk kind therapie

volwassene en kind

 

Bovenstaande foto, mijn dochter en ik. Duidelijk toch wie daar de volwassene is? En wat heeft dat te maken met innerlijk kind therapie? Ja, de volwassene dat ben ik, 50 jaar jong, getrouwd en moeder van 2 kinderen in de leeftijd van 19 en 16 jaar. Je zou nog kunnen twijfelen of mijn dochter volwassen is, officieel nog niet want zij is 16 jaar.  Een jongere, een tiener, een puber, of anders gezegd kind. Dit is vaak waar we aan denken als we het hebben over een volwassene en/of een kind. Hoe zit dat bij de primal rebirth therapie of innerlijk kind therapie?

Innerlijk kind therapie, een groeiproces voor volwassenen.

In individuele “Primal Rebirth” sessies of innerlijk kind therapie en de training Je Eigen Wijze Weg gebruik ik deze termen ook, maar dan op een iets andere manier. Ja, het zijn volwassen mensen die bij mij in de praktijk komen, maar dat bedoel ik niet. Ik heb het eigenlijk over de metafoor “de zuivere volwassene” en “het innerlijk kind”.  Zie ook voor verdere informatie:  individuele trajecten  en training in groep en/of  www.jeeigenwijzeweg.nl

 

De ijsberg.

de ijsberg, innerlijk kind therapie, metafoor mens

de ijsberg, als metafoor voor de mens

 

 

Nog een metafoor om het te verduidelijken: de ijsberg. Een ijsberg is een drijvende ijsmassa waarvan je maar een heel klein deel boven het water ziet uitsteken. Het grootste deel van de ijsberg bevindt zich onder water en is niet zichtbaar. De ijsberg kun je als metafoor nemen voor de mens. Het bovenste topje is zichtbaar, het gedeelte onder de waterlijn niet.

Het zichtbare gedeelte t.o.v. het gedeelte onder water.

Het bovenste gedeelte van de ijsberg staat voor je volwassene, zoals je nu bent. Zoals je mij ziet op de foto. Maar dat is vaak geen “zuivere volwassene”. Want jouw zelfbeeld, je gevoelens, je gedrag, je problemen in het hier en nu staan rechtstreeks in verband met ervaringen die je in de kindertijd hebt opgedaan (onderste gedeelte). Dat wil zeggen dat jouw persoonlijkheid is gebaseerd op oude programma’s. Je reageert, voelt en denkt vaak als het kind van toen en dat beïnvloedt ons leven van nu voor het grootste deel.

Hoe komt dit tot uiting in je volwassen leven?

Bijvoorbeeld: als kind heb je geleerd te voldoen aan de verwachtingen van anderen, tenminste aan wat jij denkt dat de ander van jouw verwacht. Misschien was je altijd wel braaf en meegaand.  Op die manier haalde je je waardering bij anderen. Maar het altijd maar voldoen aan de verwachting van anderen maakt dat je je anders gaat gedragen. Als je te meegaand bent durf je geen nee te zeggen, of je mening te geven, je komt niet voor jezelf op.

Wat zijn nou mijn behoeften?

Wat jij wilt sneeuwt onder, vaak weet je niet eens meer wat je eigen behoeften zijn. Het kan zijn dat je nu in je volwassen leven bijvoorbeeld lange werkdagen maakt. Je altijd aanwezig bent op elk feestje of verjaardag van je omgeving en/of familie. Dat je daarnaast nog in verschillende besturen zit of in verschillende organisaties actief bent. Met als gevolg dat je de slaap niet kunt vatten omdat je blijft piekeren over het werk wat blijft liggen.

Identificatie met het (innerlijk) kind.

Als volwassene ben je nog steeds geïdentificeerd met het kind dat je ooit was. De kindertijd, en dan voornamelijk de geboorte en de eerste 6 levensjaren, zijn het meest bepalend voor onze ontwikkeling. In deze tijd wordt het kind gevormd, neemt het beslissingen over zichzelf en over zijn leven. Het vormt een beeld van de wereld en van de mensen om zich heen. Daar stemt het zijn strategieën op af.

Lees verder over innerlijk kind: https://www.energie-in-beweging.nl/het-innerlijk-kind-wat-is-dat-nou-eigenlijk/

Wat is dan een “zuivere” volwassene in innerlijk kind therapie?

De zuivere volwassene is dat deel dat de negatieve overtuigingen van het kind, die voort zijn gekomen uit vroegere ervaringen en die nu nog angst en pijn veroorzaken, kan onderzoeken op hun juistheid en het “innerlijk kind” (dus eigenlijk jezelf) de waarheid daarover kan vertellen. De zuivere volwassene is dat deel dat zich bewust is van het kinddeel in zichzelf. En geloof me, dat is niet altijd eenvoudig! Vaak zijn we ons niet bewust van onze beperkende overtuigingen en overlevingsstrategieën. Wanneer die bewustwording er wel is dan kun je beoordelen of die overtuigingen en strategieën nog steeds nodig zijn. Kloppen die overtuigingen nog? Wat kan je nu als echte volwassene wel, wat je als kind niet kon? Je hoeft niets te veranderen maar je hebt als volwassene een keuze.

 

Werkelijk volwassen worden is namelijk een zoektocht naar wie en wat je werkelijk bent, los van alle conditioneringen, rollen en overlevingsstrategieën.

 

Nieuwsgierig geworden naar deze vorm van persoonlijke ontwikkeling, innerlijk kind therapie? Kijk hier voor mogelijkheden om dit fenomeen nader te onderzoeken: https://www.energie-in-beweging.nl/je-eigen-wijze-weg/
Liever individueel werken? Bel of mail mij: 06-23493488, info@energie-in-beweging.nl

Er is iets mis met jou.

er is iets mis met jou… de innerlijke criticus

 

jongen triest

 

Het innerlijk kind en de criticus, een connectie? Laten we eerst kijken wat of wie die innerlijke criticus dan is.
De innerlijke criticus is dat stemmetje die jou bekritiseert en op een minachtende manier over jou praat. Omdat deze stem zich al vroeg in ons leven ontwikkelt, zijn we daar vaak niet eens van bewust. Die stem is namelijk een deel van jou geworden. De doorlopende kritische opmerkingen voelt als iets wat helemaal bij je hoort. Je merkt het niet eens op.
Wat zegt die innerlijke criticus dan zoal allemaal? “er is iets mis met jou” “je doet het niet goed” “jouw leven is een aaneenschakeling van fouten” “neem geen risico, dat mislukt toch weer” “jij bent lang zo goed niet als die ander” “jouw lichaam ziet er niet uit, ga eerst maar eens sporten” “maak jezelf toch niet zo belachelijk” “dat is niet gepast” etc.
Dit stemmetje, die innerlijke criticus maakt dat je creativiteit blokkeert, dat je geen risico’s meer durft te nemen, dat je jezelf vergelijkt met anderen en daardoor altijd minder voelt. De innerlijke criticus ontneemt je al je plezier in het leven met al die kritiek.

 

vergelijken met anderen en je altijd minder voelen

 

Hoe ontstaat dan zo’n innerlijke criticus?
Al heel vroeg neemt de innerlijke criticus de kritiek van de mensen om ons heen en de verwachtingen van de maatschappij waarin we leven in zich op.
Iedereen van ons heeft een opvoeding gehad die erop gericht is jou te leren hoe je je moet gedragen zoals in dat gezin en omgeving gewenst is. Ouders, leraren en de maatschappij, allemaal doen ze hun best om ervoor te zorgen dat jij als kind gaat passen in hoe zij vinden dat jij behoort te zijn.
En hoe gaat dat dan in de praktijk? Mijn ouders deden dat toch niet met opzet?
Natuurlijk niet, vaak gaat het ongemerkt. Je moeder geeft bijvoorbeeld eens een reactie op je kleding of benoemt juist dat een ander er zoveel beter uit ziet. Of er wordt gewezen op de manier waarop anderen zich kleden zodat jij weet hoe je het in ieder geval niet moet doen. Sommige ouders zeggen niets maar kijken met een scheef oog naar… en dat spreekt al boekdelen!
Mocht jij vroeger je ouders in de rede vallen? Vonden ze het vervelend als je luidruchtig was, als je kwaad was of als je niet stil kon zitten? Als je niet gehoorzaam was, hoe reageerden ze dan? Geirriteerd, afwijzend, boos?

geen enkele ouder of verzorger kan de specifieke behoeften van het zo kwetsbare kind totaal vervullen

Het nadeel van moeten voldoen aan datgene wat de ander jou opdraagt is dat je je oorspronkelijke zelf, jouw eigenheid verliest. Jij als kind moet wel want je bent totaal afhankelijk. Je doet er alles voor om erbij te horen. Jouw gedrag (en je innerlijke criticus) staat rechtstreeks in verband met jouw ervaringen en indrukken die je hebt opgedaan in je kindertijd. Onbewust laat je jou nog steeds leiden door die innerlijke criticus, door beperkende overtuigingen en strategieën.
De wezenlijke onderliggende boodschap die je hebt ontvangen: “er is iets mis met jou. Het kan wel goed met je komen, als je jezelf eens goed aanpakte”.

En daar ontwikkelt zich die stem uit bescherming tegen de pijn en schaamte. Als echo van de bezorgdheid van onze ouders, van onze leerkrachten, van ons kerkgenootschap of van andere mensen die belangrijk waren in onze vroege jeugd.

we ontwikkelen een stem die ons al bekritiseert voordat een ander dat zou kunnen doen

De innerlijke criticus is in je vroegste jaren ontstaan om je kwetsbaarheid te beschermen. Door je te helpen je aan te passen aan je omgeving en te voldoen aan de eisen die de omgeving stelde. Op die manier kon het liefde en bescherming voor je verdienen en je tegelijkertijd veel pijn en schaamte besparen.
Alleen die stem gaat nog steeds door. De innerlijke criticus weet niet van ophouden! De oorspronkelijke bedoeling, schaamte en pijn besparen, raakt ondertussen ondergesneeuwd wanneer je volwassen bent. Wordt soms onbeheersbaar en begint je werkelijk te schaden.
Oftewel de innerlijke criticus bezorgt je een rotgevoel over jezelf. Het houdt je bij alles in de gaten. Waarschijnlijk begin je al nergens meer aan, die stem zegt wel dat je het helemaal verkeerd gaat aanpakken.

en klopt dat nog?

Ondanks dat je dus volwassen bent is er nog altijd die criticus en is er altijd nog een deel in jou dat kind blijft. Je bent geïdentificeerd met het kind dat je ooit was. De kindertijd is het meest bepalend voor je ontwikkeling. In deze tijd wordt het kind gevormd, neem je beslissingen over jezelf en over je leven. Je vormt een beeld van de wereld en van de mensen om je heen. Daar stem je je strategieën op af.

Hoe word ik dan echt volwassen? Hoe laat ik die stem stoppen? Op welke manier creëer ik een keuze? Door het kind in jezelf te voelen, vragen te stellen, te accepteren en lief te gaan hebben kun je de negatieve overtuigingen en overlevingsstrategieën ontdekken. Vanuit deze acceptatie kan het kind loskomen van het verleden en terugkeren naar het oorspronkelijke, samen met de volwassene van nu. De nadruk ligt op het versterken van de volwassene.

 

hand in hand

(bron en geïnspireerd door : “Je Eigen Wijze Weg” door O.Dingjan en D. Kranenburg/opleiding Primal Rebirth Therapie, Aumm instituut, “de innerlijke criticus ontmaskerd” door Hal & Sidra Stone)

Het innerlijk kind, wat is dat nou eigenlijk.

Innerlijk kind, innerlijk kindwerk, word jij dan nieuwsgierig? Of voel je juist weerstand of andere minder prettige emoties opkomen? Misschien ben je sceptisch? Dat was ik ook, daarover kun je meer lezen aan het einde van deze blog. Nu eerst: wat is dat innerlijk kind nou eigenlijk en wat kun je er mee?

 

Het innerlijk kind, wat is dat nou eigenlijk?

 

kind klimmen

 

In individuele ‘Primal Rebirth’ sessies en in de training Je Eigen Wijze Weg werk ik lichaamsgericht met het innerlijk kind. Het innerlijk kind wordt hierin gebruikt als metafoor waarbij je onderscheid maakt tussen het oorspronkelijke kind en het gekwetste kind.

Je kunt je vast wel een  pasgeboren baby voorstellen. Een klein mensje dat nog helemaal puur, oorspronkelijk, zuiver, natuurlijk, speels en helder is. Ook wel het natuurlijke of oorspronkelijke kind genoemd.

Jij als natuurlijk kind, groeit op in een gezin of andere omgeving waar je een opvoeding krijgt die erop gericht is jou te leren hoe je je moet gedragen zoals in dat gezin en omgeving gewenst is. Ouders, leraren en de maatschappij, allemaal doen ze hun best om ervoor te zorgen dat jij als kind gaat passen in hoe zij vinden dat jij behoort te zijn. Maar geen enkele ouder of verzorger kan de specifieke behoeften van het zo kwetsbare kind totaal vervullen. Je ouders hebben in hun verleden immers ook bepaalde ervaringen opgedaan, die zij onbewust weer doorgeven. Ongetwijfeld hebben ze het beste van zichzelf aan jou gegeven.  Alleen was dit ook het beste voor jou?

Was het werkelijk datgene wat jij nodig had?

 

Voor niemand was de kindertijd optimaal. Het nadeel van moeten voldoen aan datgene wat de ander jou opdraagt, is dat je je oorspronkelijke zelf, jouw eigenheid verliest. Jij als kind moet wel want je bent totaal afhankelijk. Je doet er alles voor om erbij te horen.

Het kind in jou kan niet anders dan zichzelf verraden. En dus ga je om te krijgen wat je nodig hebt, een bepaald gedrag vertonen wat gewenst is. Aldus verdwijn je in de behoeften van een ander. Want als degene die voor jou belangrijk is, tevreden is, dan krijg je de liefde en erkenning die je nodig hebt.

 

veiligheid prikkeldraad

 

Dit is echter een verkeerde aanname, een valse hoop die je je levensenergie ontneemt en je je levensgeluk kost. Inmiddels zijn we aangekomen bij het begrip het gekwetste kind: het kind beïnvloed door ouders en omgeving.

Je ontwikkelt een patroon van anders moeten zijn dan je bent.

Niet jezelf mogen zijn doet pijn. Omdat het kind in jou niet met deze pijn om kan gaan, ontken je het, je vergeet het, en je gaat een aangeleerde rol spelen. Aldus ontwikkel je een patroon van anders moeten zijn dan je bent. Hiermee identificeer je jezelf. Dit wordt jouw identiteit, jouw persoonlijkheid.  Je draagt een masker. Je bent bijvoorbeeld “een harde werker”. Je hebt iets bedacht om in de wereld te zetten.  Dit is je overlevingsstrategie. Dat had je als kind ook nodig, daarom ben je er nu ook nog. Maar juist door het spelen van een rol, raakt jouw wezen beschadigd, en raak je geblokkeerd en afgesneden van jezelf, hetgeen een onbestemd gevoel van leegte, gemis en onvervuld zijn in je zal achterlaten.

Er komt een periode in je leven waarbij de volgende vragen misschien bij je kunnen gaan spelen:

  • Is dit alles? Is dit mijn leven, of is dit het bestaan dat door mijn opvoeding is bepaald?
  • Hoe lang wil ik nog leven op deze manier?
  • Hoe lang ga ik door met mezelf inhouden, mezelf schamen, en te handelen vanuit negatieve overtuigingen over mezelf?
  • Wanneer ga ik ophouden iemand anders te zijn, die ik niet ben, waarbij ik mezelf gevangen zet in een rol?
  • Wanneer ga ik datgene doen wat ik in mijn hart zo graag wil?

 

Diep van binnen is er altijd het verlangen om jezelf te vinden,

om weer thuis te komen bij jezelf.

 

wegwijzer hout blauwe lucht

Hoe herken ik dat het gekwetste innerlijk kind nog steeds mijn leven leidt?

Ondanks dat je dus volwassen bent, is er ook altijd nog een deel in jou dat altijd kind zal blijven. Dit kinddeel is het deel waarin gevoelens, herinneringen en ervaringen uit je jeugd is opgeslagen. Je huidige gevoelens, je gedrag, je problemen of klachten staan rechtstreeks in verband met bepaalde ervaringen en indrukken die je hebt opgedaan in je kindertijd. Situaties in het nu kunnen gevoelens en emoties van vroeger activeren. Als je dit deel niet kent, geen contact hebt met jouw innerlijke kind, dan zul je onbewust je leven door dat deel in jou laten leiden.

Het gekwetste kind kun je herkennen op verschillende manieren, zoals: veel emotionele lading en emotionele uiting, irrationeel zijn, overreageren,  dingen persoonlijk nemen en opvatten, sterke oordelen over jezelf hebben en het veroordelen van anderen, schaamte, dagdromen, dialogiseren etc.

Hoe kan ik uiteindelijk dan meer op een volwassen manier reageren?

Als kind heb je manieren gevonden om maar niet te voelen. Het is belangrijk om dit onbewuste deel  bewust te krijgen. Dus door het kind in jezelf te voelen, vragen te stellen, te accepteren en lief te gaan hebben,  kun je de beperkende overtuigingen en overlevingsstrategieën ontdekken.  Dan kun je kijken als volwassene: zijn deze strategieën en overtuigingen  nu nog nodig? Klopt dat nog? Wat kan ik nu wel, wat ik toen niet kon?

 

Je hoeft niets te veranderen, je hebt nu, als volwassene, een keuze.

 

Werken met het innerlijke kind, is jezelf weer leren her-inneren. Je ware zelf kun je vergeten zijn, maar het is niet verdwenen. Het gaat eigenlijk om het terugvinden van jezelf.

In Primal Rebirth sessies en in groepsvorm in de training Je Eigen Wijze Weg kun je hiermee met een open en nieuwsgierige houding aan de slag. Je maakt daarbij gebruik van verschillende technieken, theorieën en oefeningen die er op toegespitst zijn om je bewustzijn over je lichaam, je ademhaling, je stilte en je gevoelens te verdiepen. In de training Je Eigen Wijze Weg maak je ook gebruik van elkaars aanwezigheid in de groep. De kracht en wijsheid van de groep geeft veel makkelijker toegang tot je innerlijke wereld. In de groep ervaar je herkenning en erkenning.

Stel dat ik sceptisch ben over het innerlijk kind werk?

Ben je sceptisch? Dat is helemaal oké, dat was ik destijds ook toen ik voor het eerst met het innerlijk kindwerk in aanraking kwam. Ik had wel ervaring in lichaamswerk maar nog niet met de metafoor innerlijk kind. Ik dacht dat niets voor mij was. Totdat ik iemand anders enthousiast daarover hoorde vertellen. Op dat moment kwam ik in de ziektewet en zocht manieren om aan mijn problemen te werken. Gestart met een innerlijk kind weekend. En tot mijn verbazing werd ik mij na dat weekend toch wel bewust van het feit dat ik dagelijks reageerde vanuit mijn gekwetste kind. En hoe meer ik hiermee ging werken, hoe meer ik meer op mijn gemak ging voelen met mijn innerlijke belevingswereld. Ik ging mezelf beter begrijpen, ik ontdekte dat er niets met mij aan de hand was! Ik handelde vaak vanuit mijn overleving, gebruikte veel strategieën die ik mezelf eigen had gemaakt. Dat hoorde bij mij….., althans, dat dacht ik. Alle problemen zijn natuurlijk niet verdwenen, maar ik kan er wel beter mee omgaan. Iedere dag pas ik nog aspecten uit het innerlijk kindwerk op mezelf toe. Wil je meer weten over deze werkvorm? Neem dan vrijblijvend contact op: 06-23493488 of via het contactformulier

Innerlijk kind, innerlijk kindwerk, word jij dan nieuwsgierig? Daar begint deze blog mee. Hoe is dat voor jou? Word jij nieuwsgierig of voel je juist weerstand of andere minder prettige emoties opkomen? Ik ben benieuwd naar jouw reactie!

(bron en geïnspireerd door :  “Je Eigen Wijze Weg” door O.Dingjan en D. Kranenburg/opleiding Primal Rebirth Therapie, Aumm instituut)

Als ik wat meer licht schijn op het donkere, is het net of ik daarna meer mag stralen.

buddha gezicht oranje - kopie

 

Deze bewustwording hoorde ik afgelopen week in mijn praktijk, en die ontroerde mij tot diep in mijn hart. We waren er stil van…. een mooie “quote”.

 

Geen licht zonder duisternis.

Zo boven, zo beneden.

Dag en nacht.

 

En die “quote” blijft hangen bij mij, omdat het zo waar is! Geen licht zonder duisternis. Zo boven, zo beneden. Dag en nacht. Bewust en onbewust. Niets bestaat zonder het tegenover liggende deel.
Wij als mensen ervaren het vaak als 2 tegengestelde polen. We willen niet het donkere ervaren. We willen niet het lijden, de angst, het verdriet, de spanning. Maar wel het licht, de vrijheid, de liefde, de blijdschap, de ontspanning.

Ken je de Lemniscaat, de liggende acht? De Lemniscaat is het symbool van de eeuwigheid, de eeuwige beweging. Het heeft geen begin en geen einde. Waar en wanneer je een begin maakt met de beweging is een keuze, net zoals het – voorlopig – stopzetten van de beweging op een bepaald ogenblik. Zonder een (bewuste) keuze die een punt zet, zou de beweging eeuwig kunnen duren.

Vergelijk het maar met je ademhaling: bij een rustige ademhaling volgt na het uitademen een moment van rust. Vanzelf volgt dan op tijd de volgende inademing. Zonder dat je er een inspanning voor moet doen.

 

Twee polen in evenwicht.

 

Zo is het ook met onze ervaring, iedere ervaring heeft haar tegen-deel in zich. Niets bestaat zonder het tegenover liggende deel. Geen licht zonder duisternis. De twee polen hebben elkaar nodig.

Vanuit het midden houdt de Lemniscaat de polen in evenwicht en heft de tegenstelling op, vat beiden in een geheel zonder de eigenheid van iedere pool op te heffen. Er is geen begin, geen eind, er is steeds beweging.

 

 

 

Ondanks je inspanningen glipt het tussen je vingers weg.

 

Soms zet je bewust of nog vaker onbewust ergens een punt, een punt waar je blijft hangen, een punt waar je niet meer uit komt zoals het oude, tevens het vertrouwde. Of je streeft iets na wat je wilt vasthouden, waar je met man en macht probeert te blijven maar het ondanks je inspanningen tussen je vingers weg glipt. Vaak denk je dat je handelt vanuit jezelf, vanuit het hier en nu, terwijl je in werkelijkheid nog steeds reageert vanuit kwetsing, vanuit beelden, overtuigingen en gevoelens van vroeger. Soms zit je vast in de draaikolk van trauma en lukt het je niet meer om de tegenpool te zien of überhaupt daaruit te komen.

 

Wat is jouw beweging? Wat maakt dat jij jezelf niet toestaat om te stralen?

 

Wat houd je (onbewust) vast? Wat maakt dat je de flow van die Lemniscaat niet altijd als dusdanig ervaart? Wat is jouw beweging? Wat maakt dat jij jezelf niet toestaat om te stralen?

Wat is goed voor jou?

Het is wel de tijd van het jaar hoor en dan staan we nog maar net aan het begin daarvan. De feestdagen net achter de rug, veel binnen zitten, weer volop aan het werk. En dan een griepje erbij, eigenlijk geen zin en puf om maar iets te doen. Maar tenslotte ben ik wel moeder en partner, met een huishouding, werk en studie. Tja tijd om ziek te zijn of in ieder geval daaraan toe te kunnen geven…
De kinderen gaan toch vaak voor, helpen met huiswerk, rijden naar sport en muziek. Als zij gelukkig zijn, ben ik het toch ook?
En het werk kan ook niet te lang blijven liggen, mijn e-mail box is behoorlijk vol. Zodra ik een paar e-mails heb weggewerkt, staan er al weer een aantal nieuwe ongelezen berichten.
En naast zo’n druk bestaan wil ik ook nog de sociale contacten onderhouden, dat heb ik vorig jaar te weinig gedaan. Mijn goede voornemens hierin wil ik niet direct alweer overboord gooien, nee zo ben ik niet. Druk? Ja, maar ik kan toch niet anders?

Ik heb toch ook voor mijn gezin te zorgen? Ja, ik doe ook nog wel wat voor mezelf, sporten tussendoor en die studie waartoe de zorgverzekeraar mij verplicht is eigenlijk ook wel voor mezelf, mijn werk is toch mijn passie? Ja, alle ballen probeer ik wel in de lucht te houden.
Ondertussen voel ik me uitgeput, moe, lusteloos en het is net of iedereen wat van me wil…en ik ga door. Ik ben ook niet iemand van te gauw opgeven.

Van binnen voel ik wel verzet, maar ik maak geen moeilijkheden.

Tussendoor even praten met een lieve vriendin: “wat is goed voor jou?”
Ja, ze heeft gelijk! Ik ga wat voor mezelf doen…
Maar dan is het net of er nog meer aan me getrokken wordt. Zie je wel? Ze laten me ook niet met rust, ik kan nooit iets voor mezelf doen. Ik word gesmoord door mijn omgeving en de ruimte ontbreekt mij om vrij te ademen.
Er moet ook nog zoveel gebeuren! Oef, inmiddels ook al in een soort van slachtofferrol. De wereld is ook wel hard voor mij hoor, ik moet doorgaan, anders red ik het niet, ik moet m’n zaken zelf afhandelen, anders gaat het toch weer verkeerd.
Ik blijf dus mijn best doen en los alles op wat op mijn pad komt en ook nog die problemen erbij die eigenlijk niet van mijzelf zijn. Standje overleven inmiddels en ja hoor, na die eerste griepaanval nog een volgende, totdat ik lichamelijk en geestelijk echt niet meer kan.

Ik voel zoveel druk van buitenaf door de eisen van mijn omgeving, als van binnen uit door wat ik mezelf allemaal opleg.

Ik word nu wel gedwongen om me terug te trekken, rust te nemen, helemaal niets doen, ik kan ook niets, ik voel me echt heel erg beroerd, ziek.
En dan breek ik… en als ik uiteindelijk mijn hart weer kan voelen, voel ik ook mijn verdriet, mijn onmacht, mijn moeheid. En dit is dus pas voelbaar als ik me terugtrek, ga mediteren in plaats van maar door blijven gaan.

 

meditatie afspiegeling vrouw

 

Wat is dan goed voor mij? En wat maakt toch steeds weer dat ik door blijf gaan? Wanneer kom ik op de eerste plaats? Waarom moet ik blijven presteren van mezelf?
Als ik uiteindelijk weer in gesprek kan gaan met dat meisje in mij, mijn innerlijk kind, wordt het mij ook weer duidelijk waarom ik op deze manier toch weer terugval. En welke onderliggende overtuiging hierbij speelt: “gewoon doorgaan, ik kan het dragen”.
Door rust in te bouwen, meer te mediteren, bewegen in de frisse lucht en gezonde voeding kan ik weer met liefde en compassie met mezelf omgaan, mijn omgeving profiteert daarvan automatisch mee.

Bovenstaand verhaal klinkt misschien wel een beetje aangedikt maar in mijn praktijk en het dagelijkse leven kom ik dit soort verhalen wel vaker tegen. Een ieder heeft zijn eigen verhaal, wel of geen kinderen, wel of geen werk. In dit geval ging het om een griepje die een halt riep aan het steeds maar doorgaan. Maar het kan ook nog erger, door middel van bijvoorbeeld een burn out of andere ernstige ziekte.

En hoe gaat dat dan bijvoorbeeld bij die lieve vriendin? Die mij eraan herinnerde: wat is goed voor jou? Hoe/waar loopt zij tegen aan en hoe zorgt zij hierin voor haar zelf?:
“Doordat ik een jaar lang aan het herstellen ben geweest van operatie en behandelingen, ben ik me veel meer bewust geworden wanneer ik te veel doe. Hoewel…. dat ging onlangs al bijna mis.
Afgelopen najaar ging ik mijn activiteiten weer opstarten: mijn reguliere werk en mijn praktijk Innertrans. Bergen energie had ik, veel motivatie. Ik wist ook: stap voor stap, anders ga ik aan mezelf voor bij. Ondanks dat ik mezelf als het ware in de gaten hield, had ik toch veel hooi op mijn vork genomen. Mijn enthousiasme is mijn valkuil. Dan vraag ik me af: Voor wie moet ik dit allemaal doen?
Mijn enthousiasme is mijn kracht. Mijn kracht blijft aanwezig als ik aan mij zelf regelmatig vraag: Wat heb ik nu nodig? Deze vraag stel ik niet met mijn hoofd, maar met mijn lichaam. Dit doe ik door een paar maal diep in en uit te ademen en met aandacht naar mijn lichaam te gaan. Ik maak rustige bewegingen met mijn vingers, mijn voeten en andere gewrichten. Vertraagd. Ik draai zachtjes met mijn hoofd en ik blijf ademen en stel mezelf nogmaals de vraag: ‘wat heb ik nu nodig?’
Hoe meer ik gehoor geeft aan zo’n klein moment van aandacht aan mezelf, hoe meer rust en ontspanning ik in mezelf kan ervaren. Door hier naar te luisteren, leer ik ook dat veel doen voor mij niet het effect heeft van groei en in mijn centrum zijn, maar door regelmatig stil te staan.”
Margot Shunya Dopheide, Innertrans

Zo zie je maar weer, iedereen loopt er op een andere manier tegenaan. Wat overeenkomt is dat het belangrijk is om te luisteren naar je lichaam.
En bewustwording over je gedrag, waarom gedraag je je zo, welke overtuiging zit daaronder, wat zijn je valkuilen.
Vaak heb je als kind al een besluit genomen over het leven: ik moet doorgaan, het moet gewoon lukken, ik ben braaf en zal geen moeilijkheden maken, voor mij is het er niet, ik doe mijn best….Maar klopt dat nog? En is dat nog steeds helpend?

Een engeltje op mijn schouder.

Mijn auto sloeg letterlijk op hol, oftewel een runaway diesel…tijdens het invoegen op de snelweg begon de auto ontzettend te trillen en veel lawaai te maken, achter de auto verschenen donkere wolken. Het vervelendste was nog wel dat de auto alleen maar sneller ging zonder dat ik gas gaf. En ik probeerde te remmen, wat ook niet ging…uiteindelijk de auto met daarin mijn dochter en mezelf ongedeerd langs de kant gekregen en na veel telefoontjes zo rond middernacht met een auto die total los was, weer thuis.
Diezelfde nacht geen oog dicht gedaan…
Voortdurend kwamen er nare gedachten/beelden, ik moest er niet aan denken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Vooral ook omdat mijn dochter naast me zat in de auto. Ik probeerde dat zo goed en zo kwaad als dat ging wel weg te stoppen, maar toch. Het gevoel van controle verliezen, de machteloosheid maakte dat ik er een paar dagen erg naar van was.

Tot dat iemand tegen me zei: “je hebt wel een engeltje op je schouder gehad!” En die opmerking had ik even nodig om te beseffen dat wij inderdaad best wel geluk hadden gehad! In plaats van negatieve gedachten en beelden was er nu ruimte voor positieve gedachten: “het is goed” “ik ben veilig” “er wordt voor mij gezorgd”.

Een mooie hulpbron dat engeltje!

 

buddha gezicht oranje groot

buddha

 

Alleen al de gedachte aan dat engeltje op mijn schouder bracht zo’n andere lading in mijn energie! Een mooie hulpbron die mij weer positiever maakte en krachtiger.

Hulpbron: alles wat je helpt om je veilig, prettig en krachtig te voelen.

Een hulpbron kun je altijd inschakelen en staat je zenuwstelsel bij om tot rust te komen. Iedereen heeft hulpbronnen, anders zou het leven ondraaglijk zijn, dus jij hebt ze ook. Hulpbronnen hebben ons geholpen om datgene te doen, zoals we het hebben gedaan. Het is indrukwekkend om erachter te komen hoeveel hulpbronnen we hebben. Bijvoorbeeld een prettig beeld zijn, of een herinnering. Of een situatie waarbij we ons heel goed voelden. Door te denken aan die hulpbron, kan er in het hier en nu prettige ontspannen gevoelens in ons lichaam opkomen.

In het innerlijk kindwerk en traumawerk zijn hulpbronnen erg belangrijk!

Trauma is een ervaring van machteloosheid en controleverlies. Om trauma te verwerken is het nodig dat we zelf onze stappen kunnen bepalen. Elke stap, elke keuze die we kunnen maken geeft een gevoel van controle, wat direct een hulpbron is. Een beschadigd systeem heeft tijd nodig en geduld, en vooral het ervaren van verbinding en steun. Om te helen van kwetsingen, van trauma, zijn we op zoek naar de rust die we ervaren als we in een geestelijk en lichamelijk gezond lichaam wonen. Zodat we ons fysiek weer natuurlijk en ontspannen kunnen bewegen. En ook emotioneel alles zijn plek krijgt. Vertragen, heel rustig, stap voor stap.
Elke haastige beweging of elk ongeduld om ergens naar toe te gaan, komt door de zuigkracht, de overactivering van ons zenuwstelsel.

 

Ik wil zo graag naar huis…

Naar huis gaan…, zo’n diep verlangen, een verlangen wat niet in woorden te omschrijven is. Dat verlangen heb ik al zo lang, voelt vaak ook als een diepe pijn. Want ik wil zo graag naar huis, zo graag en tegelijkertijd besef ik nog niet wat het inhoudt, wat het betekent.

hand prikkeldraad

 

Een lange zoektocht, maar waar ben ik eigenlijk naar op zoek? Soms gaat er even een lichtje branden, die later ook weer uitdooft. Ik kan het niet vinden. Ik kan er geen vinger op leggen.
Het is zo’n diep, bijna onaantastbaar, niet aards verlangen, dat ik wel eens heb gedacht: dat vind ik alleen maar als ik dood ga….

Lang heb ik erover gedaan om nou echt te begrijpen wat dat nou is om zo graag naar huis te willen. Het was voor mij zo ver weg, zo niet aards….

Eerst dacht ik dat ik weg moest uit een bepaalde situatie, weg van een bepaalde plaats, weg van sommige mensen. Maar elke keer als ik dan de situatie had veranderd, of letterlijk thuis was in mijn huis, of bepaalde relaties had verbroken, bleef toch dat verlangen knagen…ik wil zo graag naar huis.

Het heeft mij jaren gekost om te ontdekken wat dat verlangen nou echt in hield.

Tot het moment aanbrak dat ik voor me zelf echt kon erkennen dat dat verlangen er was, en in een veilige omgeving kon vertellen aan anderen wat ik voelde. Ik werd begrepen, het was goed.
En toch…? Ik begreep het zelf nog niet helemaal, terwijl het verlangen nog steeds diep binnen mij voelbaar was.

Pas later, tijdens een theoriemoment in mijn opleiding kom ik met een schok tot het besef dat mijn verlangen naar huis te willen, te maken heeft met het thuis van het natuurlijke kind, het oorspronkelijke zelf, de vrijheid, de speelsheid, het extatische…thuis in jezelf.
Ik zag het letterlijk op papier staan, het drong toen pas echt tot me door: dat is het thuis, dat is mijn verlangen, mijn diepste verlangen…dat is mijn weg naar huis! Zo dichtbij!

En mijn zoektocht ging verder, op verschillende manieren, inzicht in processen vanaf mijn geboorte, doorbreken van patronen, meditatie…

Een ware ontdekking dat door alleen stil te zijn, naar binnen te gaan, de manier is…..om thuis te kunnen komen.

 

Everything is beautiful if inside your heart there is awareness.
Osho.

Verschillende werkvormen hebben mij geholpen in deze zoektocht, een zoektocht naar wie en wat ik werkelijk ben. En die zoektocht gaat nog steeds door.
Dankbaar dat ik mijn eigen wijze weg heb mogen bewandelen, en elke dag nog steeds dankbaar dat ik het innerlijk kindwerk, het lichaamsgerichte werk ook mag doorgeven…want ik gun het iedereen: thuiskomen. Omdat het zo fijn is, thuis te mogen komen, thuis bij jezelf. Iedere keer weer.

 

Een zoektocht naar wie en wat je werkelijk bent. 

Meegezogen in de draaikolk van trauma.

Meegezogen in de draaikolk van trauma

Onze hond is ziek geworden tijdens de laatste hittegolf. Ik dacht eerst aan oververhitting. Al gauw bleek dat er meer aan de hand was.

Op den duur is ze opgenomen, aan het infuus gelegd etc., achteraf blijkt dus dat ze het aan haar hart heeft. Al 12 jaar is ze in ons gezin, en nu leek het erop dat ze deze aarde zou verlaten. Al met al een hele impact op ons allen. Maar wat gebeurde er nog meer? Natuurlijk was ik gespannen, de zorg voor onze hond, onzekerheid, de ritjes naar de dierenarts….maar ik kwam ergens in terecht wat veel groter voelde.

hartkloppingen, hyperalert, schrikreacties, emotioneel, sombere stemming

Ik had constant hartkloppingen, mijn lichaam was hyperalert met schrikreacties, emotioneel, daarnaast kwam ik in een zeer sombere stemming terecht. Totdat ik op den duur beelden zag van familieleden die dezelfde verschijnselen hadden gehad (de werking van het hart van een dier en een mens met de daarbij behorende symptomen, lijken welk heel erg op elkaar) begreep ik ineens wat er aan de hand was. Mijn gedrag van nu, de hartkloppingen, de hyperalerte toestand van mijn lichaam, had ook te maken met traumatisch ervaringen van het overlijden van dierbaren waarbij ik het ziekteproces van dichtbij had meegemaakt. Ik werd dus door deze trigger, de ziekte van mijn hond, meegezogen in een draaikolk. Meegezogen naar gebeurtenissen uit het verleden, zonder dat ik dat eerst in de gaten had. Met onze hond gaat het gelukkig weer beter, en ik ben weer meer ontspannen :-).

instinctief reageren zoals toen

In mijn praktijk heb ik mijn werkmethoden uitgebreid met traumatherapie. Veel van ons gedrag heeft te maken met traumatische ervaringen, vaak uit de kinderjaren. Ervaringen die zo overheersend waren dat we als volwassene in gelijksoortige situaties nog steeds instinctief reageren zoals toen. De herinnering aan traumatische ervaringen worden nml. opgeslagen in de hersenen, en de energie ervan wordt vastgezet in het zenuwstelsel. Daardoor reageren we op de “oude” manier, op het moment dat we getriggerd worden door iets wat lijkt op het oorspronkelijke trauma.

Wat houdt traumatherapie in?

Als we de invloed van traumatische herinneringen willen verminderen, moeten we niet steeds op ze terugkomen door over ze te praten of ze te herbeleven in therapie. We kunnen leren meer stil te staan bij positieve herinneringen en de uitwerking die die op ons lichaam hebben. Om trauma te verwerken is er voldoende tijd, rust en ruimte nodig in een veilige en accepterende omgeving zodat het mogelijk is om geheel aanwezig te kunnen blijven tijdens het proces. De symptomen van trauma kunnen we vertalen naar gebundelde energie die gevangen zit in het zenuwstelsel. Deze gebundelde energie kunnen we bevrijden, ontladen, waarna we de hersenen kunnen leren langs nieuwe wegen te functioneren. Traumasymptomen worden niet veroorzaakt door een gebeurtenis zelf, maar door energie die zich niet heeft kunnen ontladen, en die in bevroren toestand in ons zenuwstelsel vastzit. Het lichaam is daarom de ingang om de verstoring die daardoor is ontstaan, op te heffen met behulp van bronnen, aandacht, bepaalde oefeningen en meditatie.

Interesse in deze werkvorm? Neem vrijblijvend contact met me op.

Het moet helemaal anders!

Het moet helemaal anders

Het moet helemaal anders, ik wil het nu klaar hebben, ja, en dan natuurlijk zo snel mogelijk…..
Zo ging het met mijn nieuwe website en logo.
In een kindstuk zat ik dus: “geen tijd ervoor nemen, het moet snel gebeuren en natuurlijk alles helemaal nieuw!”
Feitelijke omstandigheden maakten dat het niet een geheel nieuw logo kon worden….en achteraf gezien klopt dat nu helemaal.

Meer zichtbaar.

Na het afronden van de traumaopleiding wilde ik met mijn bedrijf meer zichtbaar worden en dacht ik dat het dan allemaal opnieuw en anders moest. Maar de kern van mijn logo vond ik nog steeds mooi. Met behulp van een professional een beetje bijgeschaafd: wat weggelaten, kleur toegevoegd, een andere uitstraling door een ander lettertype.
En dat loopt nu parallel in het proces wat ik zelf doormaak in mijn persoonlijke omstandigheden en in de groei van mijn praktijk: de basis is er al, steeds meer oude overtuigingen loslaten, het een en ander verfijnen, meer leven vanuit mijn passie, mijn hart volgen. En wat meer kleur in mijn leven.

Ooit in mijn praktijk gestart met werkmethoden voor het inzetten van ontspanning, naast het loslaten van b.v. voetreflexologie weer uitgebreid met klankwerk, innerlijk kindwerk en traumawerk. En deze werkmethoden niet alleen ten behoeve van mijn praktijk, maar vooral ook voor mijn eigen ontwikkeling.

Je hoeft niets te veranderen, je hebt nu een keuze…

Je hoeft niet helemaal te veranderen. Als kind moest je dat al zo vaak, veranderen, aanpassen. Het gaat eigenlijk om het terugvinden van jezelf, je weet dat er meer mogelijk is, steeds meer verbinding maken met je essentie….er ontstaat steeds meer een zuivere volwassene!

Je hebt je lichaam nodig om meer de zuivere volwassene te zijn, dan krijg je het stuur weer in handen. Bewustzijn is dus daarover heel belangrijk, dan kun je keuzes maken. Je hoeft niets te veranderen, je hebt nu een keuze…